We zijn meerdere keren in Riaza geweest. Het hart van dit Spaanse dorp is de Plaza Mayor: marktplein, ontmoetingsplek en decor van de dorpsfeesten. Maar in september verandert het vriendelijke plein. Er worden tribunes opgebouwd, het zand krijgt een andere betekenis en de Plaza Mayor wordt een arena.

Vanaf de camperplaats hoorden we muziek en applaus. Nieuwsgierig liep ik naar de Plaza Mayor. Daar ontdekte ik dat er die week iedere dag stierengevechten werden gehouden. Ik mocht de tribune op en was, voor het eerst in mijn leven, toeschouwer bij een corrida van jonge torero’s. Ik vond het enorm spannend. Ook al voelde het ongemakkelijk, ik was gefascineerd door wat ik zag. De jonge torero’s bewogen sierlijk en geconcentreerd; hun passen hadden iets van een dans. De spanning werd plotseling werkelijkheid toen twee jonge torero’s door een stier werden verwond en afgevoerd. Gelukkig waren er geen paarden bij betrokken. Ik vertrok toen ik een vermoeden had dat de jonge stier gedood zou worden. Dat ging mij te ver. Op de volle tribunes zaten ook kinderen. In de pauzes heerste er een bijna carnavaleske sfeer: muziek, dans en drank, alsof gevaar en feest hier moeiteloos naast elkaar bestonden.

Stierenvechten is diep verweven met de Spaanse cultuur. Ernest Hemingway probeerde de aantrekkingskracht ervan te doorgronden in Death in the Afternoon (1932). Voor hem was de corrida meer dan een sport: een tragische ceremonie waarin schoonheid, moed, angst en sterfelijkheid samenkomen. De bewegingen van de torero’s waren prachtig om te zien, bijna als een dans die aan flamenco deed denken. Maar achter die schoonheid schuilt een onontkoombare werkelijkheid: de stier sterft, en soms betaalt ook de matador de hoogste prijs.

Ik begrijp dat de corrida voor veel Spanjaarden geschiedenis, identiteit en ritueel vertegenwoordigt. Toch hoop ik dat deze traditie ooit een vorm krijgt waarin het dierenleed tot een minimum wordt beperkt. Mijn middag in Riaza liet mij achter met tegenstrijdige gevoelens: onder de indruk van de moed en de beweging, geschokt door de wreedheid en ook wel onzeker over mijn eigen rol als toeschouwer. Na deze ervaring kan ik mij dan ook alleen maar bij de “antitaurino’s” aansluiten.