Reisverslag Frankrijk, Spanje en Portugal 2026
Reisverslag
Frankrijk, Spanje en Portugal 2026
In het vroege voorjaar van 2026 hebben we een reis gemaakt in het zuiden van Europa. In Frankrijk reisden we door Nouvelle-Aquitaine, door het noorden van Spanje naar Portugal, waar we een tocht maakten langs de Atlantische kust en de Algarve. In Spanje bezochten we een aantal steden, die we niet eerder hadden bezocht: Pamplona, Burgos, Zamora en Valladolid.
Periode: 14 maart 2026 – 14 april 2026. Afstand 6.745 km.
Foto series
We hebben de foto’s van deze reis gepubliceerd op SmugMug, onze foto site. De foto’s in Frankrijk zijn allemaal gemaakt in de regio Nouvelle-Aquitaine. De foto’s die we hebben gemaakt in Spanje en Portugal hebben we in de betreffende regio’s opgenomen in de folders Spain en Portugal
Als je op de groene plaatsnamen onder “Hoogtepunten van onze reis” klikt wordt er een link gemaakt naar de van toepassing zijnde regio op SmugMug.
Route
- Zeeland (NL) – Broglie (FR)
- Broglie – Blaye
- Blaye – Pauillac
- Pauillac – Le Verdon-sur-Mer
- Le Verdon-sur-Mer – Andernos-les-Bains
- Andernos-les-Bains – Cambo-les-Bains
- Cambo-les-Bains – Ainhoa – Saint Jean-Pied-de-Port
- Saint Jean-Pied-de-Port – Pamplona (ES)
- Pamplona – Laguardia
- Laguardia – Burgos
- Burgos – Zamora
- Zamora – Bragança (PT)
- Bragança – Miranda do Doura – Macedo de Caveleiros
- Macedo de Caveleiros – Cais de Bico
- Cais de Bico – Nazaré – Peniche
- Peniche – Messejana
- Messejana – Sines
- Sines – Lagos
- Lagos – Ponta de Sagres – Figueira
- Figueira – Castro Verde
- Castro Verde – Viana de Alentejo
- Viana de Alentejo – Alcáçovas – Mação
- Mação – Belver – Castelo Branco – Alcántara (ES)
- Alcántara – Garovillas – Valladolid
- Valladolid – El Burgo de Osma
- El Burgo de Osma – Gormaz – Atienza -Sigüenza
- Sigüenza -Urrugne (FR)
- Urrugne – Sainte-Maure-de-Touraine
- Sainte-Maure-de-Touraine – Zeeland (NL)
Kaart van Spanje en Portugal met foto locaties
Hoogtepunten van onze reis
Frankrijk
Blaye ligt aan de oevers van de Gironde en staat bekend om haar indrukwekkende citadel. De massieve stenen muren en imposante torens van de citadel domineren het landschap en bieden een indrukwekkend aanzicht vanaf de rivier.
De citadel is opgenomen op de UNESCO Werelderfgoedlijst vanwege haar unieke architectuur en strategische rol in de verdediging van Bordeaux tegen invasies. Dit militair complex van 38 hectare, gebouwd tussen 1680 en 1689, herbergt binnen zijn muren het kasteel van Rudel, een bouwwerk uit de zevende of achtste eeuw dat tot de verbeelding spreekt.
Vanaf de citadel heb je een panoramisch uitzicht op de glinsterende Gironde en het pittoreske plaatsje Blaye. We hebben een wandeling door de vesting gemaakt, met z’n verweerde wallen en bastions.
Andernos-les-Bains
Andernos-les-Bains is een charmante badplaats aan het Bassin d’Arcachon. We hebben een wandeling gemaakt langs de haven, waar talloze kleine zaakjes te vinden zijn die allemaal iets met de oesterteelt te maken hebben. Je komt er oestervissers tegen die hun vangst binnenhalen, gezellige restaurantjes waar je verse oesters kunt proeven, oesterverkopers die hun producten aanbieden en zelfs een piepklein oestermuseum dat een inkijkje geeft in de lokale traditie.
De sfeer is ongedwongen en typisch voor het leven aan het water, waar het genieten van de zeevruchten centraal staat.
Ainhoa
Het doel van ons bezoek aan Ainhoa was om de Notre Dame de l’Aubépine te bezoeken en het bijbehorende veld met bijzondere grafstenen. Het is een behoorlijke klim ernaartoe, want de kapel ligt op ca. 400 m hoogte. Helaas konden we de kapel niet binnen, maar het kleine grafveld met prachtige grafstenen en drie witte kruizen maakte de klim meer dan de moeite waard. Bovendien bood het omliggende landschap een schitterend uitzicht op het dorpje Ainhoa.
Ainhoa is een bastide dorp in het Franse Baskenland. Het werd in de 13e eeuw gesticht als pleisterplaats voor pelgrims op weg naar Santiago de Compostela. In de brede hoofdstraat staan nog veel traditionele vakwerkhuizen. Ainhoa staat op de lijst van “Plus Beaux Villages de France”. De centraal gelegen Eglise Notre Dame de l’Assomption is karakteristiek, met erom heen ook graven met dezelfde grafstenen zoals we die bij de kapel zagen.
Spanje
De route van Saint Jean-Pied-de-Port (Frankrijk), slingerend door de Pyreneeën, naar Pamplona is mooi. Pamplona is vooral bekend van het stierenrennen door de nauwe straten tijdens de “Sanfermines”.
Pamplona is een levendige stad en voor de inwoners een fijne plek om te wonen: er is ruimte en veel groen. We vonden het heel leuk om de mensen buiten te zien genieten; er werd bijvoorbeeld gevoetbald en veel kinderen waren aan het mountainbiken op de pumptrack. ’s Middags hebben we een wandeling door de stad gemaakt. De Plaza del Castillo is zeer de moeite waard. De stierenvechtersarena (de op twee na grootste ter wereld) komt van buiten helaas niet helemaal tot z’n recht. De volgende morgen hebben we een wandeling gemaakt bij de citadel. De Ciudadela (citadel) werd in opdracht van koning Filips II gebouwd tussen 1571 en 1645 en is een stervormig Renaissance-fort, ontworpen volgens hetzelfde verdedigingsprincipe als de citadel van Antwerpen. De Ciudadela is inmiddels vooral een park, waar wordt gewandeld, gesport en gepicknickt.
Laguardia is de hoofdstad van La Rioja Alavesa. Een mooie middeleeuwse plaats met een stadsmuur, karakteristieke stenen huizen en de indrukwekkende Iglesia Santa María de los Reyes. Vooral het rijk versierde gotische portaal van de kerk is bijzonder.
Het oude centrum ligt compact binnen de muren, met smalle straatjes en poorten die je steeds weer naar een uitzichtpunt leiden. Vanaf de rand van het dorp kijk je uit over een lappendeken van wijngaarden met daarachter de Sierra de Cantabria. Onder bijna elk huis zijn ‘calados’: koele, eeuwenoude wijnkelders die onder de geplaveide straten doorlopen—een typisch Laguardia-gevoel, omdat wijn hier letterlijk onder je voeten zit.
We waren er op een zondagmiddag en het leek wel of de meeste bezoekers aangeschoten waren na een gezellige zondagslunch met familie en vrienden.
Burgos is een historische stad in het noorden van Spanje en ligt in de regio Castilië en León. De stad staat vooral bekend om haar indrukwekkende gotische kathedraal, rijke geschiedenis en ligging aan de beroemde pelgrimsroute naar Santiago de Compostela. Door de combinatie van middeleeuwse architectuur, gezellige pleinen en Spaanse cultuur is Burgos een populaire bestemming voor reizigers en pelgrims.
Het bekendste monument van de stad is de Kathedraal van Burgos. Deze imposante kathedraal werd gebouwd vanaf de dertiende eeuw en staat op de UNESCO-Werelderfgoedlijst. Binnen zijn prachtige glas-in-loodramen, rijk versierde kapellen en het graf van de Spaanse volksheld El Cid te bewonderen. Rondom de kathedraal liggen smalle straatjes met traditionele restaurants en tapasbars.
Na het bezoek aan de kathedraal bewonderden we de Arco de Santa María en slenterden we wat door de stad. Burgos kwam op ons over als een welvarende stad, met brede straten, chique winkels en mooi betegelde stoepen.
Zamora
Zamora ligt in de autonome regio Castilië en León en is de hoofdstad van de provincie Zamora. Het historische centrum ligt op een rotsplateau (ongeveer 652 meter hoogte) en is deels nog omgeven door oude stadsmuren—niet voor niets draagt Zamora de bijnaam la bien cercada, ‘de goed ommuurde’. De kathedraal, gebouwd in de 12e eeuw, is beroemd om haar opvallende koepel (cimborrio) met ‘schubben’ van steen, een van de herkenningspunten van de stad.
We kwamen vroeg in de middag aan in Zamora en later op de dag maakten we een eerste wandeling door de stad, onder meer via de Calle de Santa Clara en de steile Calle Balborraz. Zamora is een charmante stad aan de rivier de Duero en staat vooral bekend om haar Romaanse kunst: de kathedraal en maar liefst 22 Romaanse kerken. Ook de Semana Santa geniet hier internationale faam.
De volgende ochtend gingen we opnieuw op pad voor een lange wandeling. We bezochten de kathedraal, La Catedral de El Salvador, en daarna de ruïnes van het kasteel van Zamora. Ook liepen we een stuk langs de Duero, tot aan de oude watermolens: de Aceñas de Olivares.
We vonden Zamora een heerlijke stad.
Portugal
Bragança ligt in het ruige noordoosten van Portugal, vlak bij de grens met Spanje. We hebben er de citadel (cidadela) bezocht. Hoog boven de nieuwere stad ligt deze ommuurde middeleeuwse kern die bijna onneembaar was. Binnen de muren loop je door smalle straatjes langs witgekalkte huisjes en kom je uit bij de robuuste Torre de Menagem (donjon). Het uitzicht van boven af is de klim meer dan waard: je kijkt uit over Bragança en de heuvels van Trás-os-Montes.
Midden in de citadel staat ook de bijzondere Domus Municipalis, een zeldzaam romaans burgergebouw met een opvallende (bijna) vijfhoekige vorm, en vlakbij ligt de Igreja de Santa Maria, bekend om haar rijkversierde portaal en beschilderde plafond.
We overnachtten op een mooie camperplaats aan de voet van de citadel.
Miranda do Douro ligt spectaculair op een hoog plateau boven de diepe kloof van de Douro, pal aan de Spaanse grens. We maakten een korte wandeling door het compacte oude centrum met z’n witte straatjes en resten van vestingwerken. Aan de rand van het dorp ontdekten we een prachtige muurschildering.
In Cais de Bico hielden we een rustdag, na een mooie route gereden te hebben van Caveleiros naar Bico.
Cais de Bico is een bekende plek voor ons. We stonden hier al meerdere keren met de camper. Aan de haven van dit vissersdorpje is een grote picknickplaats met uitzicht op de prachtige lagune. De haven wordt nog steeds actief gebruikt. Er liggen ook moliceiros, de ondeugend en religieus beschilderde zeilschepen.
Meer over Cais de Bico is te lezen in eerdere reisverslagen over Portugal.
Tijdens een vorige reis hebben we de wijk A Praia en het strand verkend; deze keer wilden we vooral de wijk Sítio (de ‘plek’) boven op de klif bezoeken. Sítio biedt een prachtig uitzicht op de benedenstad en de oceaan. We slenterden er op ons gemak rond en kwamen uit bij het kleine kapelletje Ermida da Memória, dat herinnert aan de legende van Dom Fuas Roupinho: volgens het verhaal werd hij hier op het nippertje gered van een val van de klif.
Op het plein staat de imposante Igreja de Nossa Senhora da Nazaré, een belangrijk bedevaartsoord. Vlakbij ligt ook de stierenvechtersarena; van buiten fraai om te zien, maar zoals in de meeste steden niet toegankelijk.
Tussen de benedenstad en Sítio kun je de steile klim overslaan en de funicular nemen, die al sinds 1889 in gebruik is. Helemaal aan het uiteinde van de kaap bij Praia do Norte staat het Forte de São Miguel Arcanjo met de vuurtoren. Dat is dé plek waarvoor Nazaré wereldberoemd is geworden: in het voor- en najaar bouwen Atlantische deiningen zich hier op tot enorme golven, versterkt door de onderzeese ‘Nazaré Canyon’. Op dagen met veel deining staan toeschouwers boven op de rotsen te kijken hoe surfers zich aan muren van water wagen—soms van ruim 20 meter hoog.
Peniche hebben we op onze vorige reizen bezocht. Nu overnachtten we er en ’s morgens hebben we de kleine wijk Remédios bezocht en er gefotografeerd. Ze zijn de wijk aan het opknappen—het heeft zeker potentie. Er staat ook een mooie kleine kapel: het Santuário de Nossa Senhora.
Bij de vuurtoren hebben we ook deze keer foto’s gemaakt van die wilde, prachtige Atlantische Oceaan: een paradijs voor surfers.
Messejana is een klein, karakteristiek dorp in de Alentejo. Met de camper raakten we bijna verstrikt in de smalle straatjes—een teken dat je hier echt in het oude Portugal belandt. We bleven er een nacht.
We wandelden een paar uur door het dorp en maakten volop foto’s. Overal die typisch Portugese kleuren: witgekalkte gevels met blauwe randen, kleine kerkjes en een rustig plein waar het leven langzaam voorbij lijkt te gaan. De Engelsen zouden Messejana een “gem” noemen—een echte vondst.
Van een mooie oude dame mocht ik foto’s maken, die we thuis afdrukken en bij een volgend bezoek bij haar langs zullen brengen.
Messejana voelt authentiek en ontspannen; precies zo’n plek waar je het binnenland van Portugal van dichtbij beleeft. Voor ons was dit een onverwacht hoogtepunt—hier komen we zeker nog eens terug.
Sines
Sines is een kuststad in de Alentejo, bekend om zijn ruige Atlantische kust, vissersverleden én de grote, moderne haven. We vonden een mooie camperplaats vóór Sines, bij Praia de São Torpes. We waren er vroeg in de middag en maakten een lange wandeling langs de zee.
De volgende morgen reden we naar Sines, wat rond een beschutte baai ligt. Vanaf de promenade en de hoger gelegen straatjes heb je steeds wisselende uitzichten op het strand, de vissersbootjes en – in de verte – de industriële haven die de stad ook haar werkende karakter geeft. We maakten een wandeling langs de baai en slenterden door het oude centrum. Sines is de geboorteplaats van Vasco da Gama; bij de Capela de Nossa Senhora das Salas staat een standbeeld van hem, uitkijkend over de oceaan. We bezochten ook het Castelo de Sines, een stoer kasteel met uitzicht op zee en de stad. In de zomer vindt in Sines het festival Músicas do Mundo plaats, met artiesten van over de hele wereld.
Op de terugweg naar de camper was het strand nog volop in gebruik: groepjes jongeren waren aan het volleyballen en er hing een ontspannen, zomerse sfeer. Een klein Copacabana.
We kwamen laat aan in Lagos, na een vermoeiende rit. Gelukkig vonden we een plek om te overnachten bij het warenhuis Pingo Doce. De volgende dag reden we naar het centrum en konden we parkeren in het oude voetbalstadion van Lagos: € 1,- voor de hele dag, inclusief bewaking.
Lagos ligt in de westelijke Algarve, aan de monding van de rivier de Bensafrim, en was in de 15e en 16e eeuw een belangrijk vertrekpunt voor Portugese expedities langs de Afrikaanse kust. In 1444 vond hier bovendien een van de eerste slavenverkopen van de ‘moderne’ Europese tijd plaats; op het plein bij de haven is tegenwoordig het kleine museum Mercado de Escravos (Slavenmarkt) gevestigd, dat dit verleden belicht.
In het historische centrum wandel je nog steeds binnen (restanten van) de oude stadswallen, langs pleinen en kerken. Bij de havenmond ligt het 17e-eeuwse Forte da Ponta da Bandeira, gebouwd als onderdeel van de kustverdediging. Net buiten de stad begint de beroemde klifkust met de grillige rotsformaties en grotten van Ponta da Piedade, waar de zee in duizenden jaren bogen en ‘pilaren’ uit het goudkleurige gesteente heeft geslepen.
We hebben een wandeling langs het water gemaakt en heerlijk door de stad gekuierd. Hoewel het centrum best sfeervol en levendig is, heeft het massatoerisme het karakter van Lagos op sommige plekken aangetast. Er is veel nieuwbouw die vooral op de toeristische industrie is gericht. Gelukkig maken de omgeving, het oude centrum en de kust veel goed: de stranden en de kliffen zijn werkelijk prachtig.
Sagres
In Sagres bezochten we alleen de Ponta de Sagres, de ruige landtong die als een stenen platform de Atlantische Oceaan insteekt. Hier ligt ook de Fortaleza de Sagres, een 15e-eeuws verdedigingswerk dat op drie kanten vanzelf beschermd wordt door steile kliffen (ongeveer 60 meter hoog). De plek is sterk verbonden met het Portugese tijdperk van de ontdekkingsreizen: in de 15e eeuw liet Infante D. Henrique (Hendrik de Zeevaarder) hier voorzieningen aanleggen en vanuit dit ‘promontorium’ werden expedities en zeevaartkennis gestimuleerd. Binnen de muren zie je onder meer de mysterieuze stenen cirkel Rosa dos Ventos (een grote ‘windroos’ in het plaveisel) en een eenvoudig kerkje. Het meest indrukwekkend vonden wij echter het landschap zelf: wind, golven en eindeloze vergezichten—je voelt hier echt dat je op de rand van Europa staat.
Vanaf de kliffen kan je Cabo São Vincente zien liggen. We hebben hier in ons reisverslag van 2019 over geschreven.
Castro Verde
We vonden een prachtige plek om te overnachten op een groot plein, waartegen het stadje als een soort amfitheater lijkt op te lopen. Na de hectiek van de Algarve was het heerlijk om weer terug te zijn in de landelijke rust van de Alentejo. ’s Avonds maakten we een wandeling door Castro Verde. Het is geen spectaculair stadje, maar het heeft wel een aangename, levendige sfeer. Bovendien staat er een heel bijzondere kerk, die we de volgende ochtend zouden bezoeken.
Vroeg in de ochtend waren ze op het plein bezig een heteluchtballon gereed te maken voor een ballonvaart. Indrukwekkend om te zien hoe zo’n enorme ballon, eerst nog slap en vormloos, door de ingeblazen lucht langzaam tot leven kwam. Een Engels gezin stapte in de mand, die ons eerlijk gezegd nogal krap leek. De spanning was van hun gezichten af te lezen. We wensten ze een behouden vaart, en even later stegen ze snel op boven het plein en het stadje.
Daarna bezochten we de Igreja de Nossa Senhora da Conceição, ook wel de Basilica Real genoemd. Deze kerk is bijzonder doordat het interieur, met één enkel schip, dat vrijwel volledig bekleed is met Portugese tegeltableaus. Dat geeft de ruimte een heel eigen uitstraling en maakt het bezoek meer dan de moeite waard.
Na ons bezoek aan Castro Verde — een aardig en levendig stadje — vervolgden we onze route, dit keer over een deel van de beroemde N2.
Alcáçovas
We brachten een kort bezoek aan Alcáçovas en wandelden wat door het dorp. Het is een charmante, karakteristieke Portugese plaats. Bijzonder is de Capela das Conchas, een kleine kapel die zowel van binnen als van buiten met schelpen is versierd.
Belver
Belver is ook zo’n karakteristiek Portugees dorp met heel veel charme. Het ligt hoog boven de Taag, aan de voet van het imposante Castelo de Belver, een middeleeuws kasteel dat aan het eind van de 12e eeuw werd gebouwd om de vallei van de rivier te bewaken. Het geldt als een van de eerste en belangrijkste kastelen die de Orde van de Hospitaalridders in Portugal liet optrekken.
We maakten een wandeling naar een oude fontein, met mooie uitzichten op het dorp, het kasteel en de rivier beneden in het dal. Langs het pad was kunst ingemetseld in de muren, wat de wandeling iets extra’s gaf. Ook onze honden genoten van de wandeling.
Spain
Alcántara
Alcántara is een middeleeuws Spaans grensstadje dat voor ons inmiddels voelt als een oude bekende. De naam Alcántara is afkomstig van het Arabische al-qanṭarah, oftewel ‘de brug’.
Het is een lievelingsplek voor ons. Op bijna elke reis door Spanje doen we Alcántara wel aan. Bij de camperplaats stonden “onze” paarden er gelukkig nog. Zouden ze ons van eerdere keren nog hebben herkend? Yvonne had appels voor ze meegenomen, en ook nu vielen die weer duidelijk in de smaak. Deze keer volgden we ook het pad dat uitkomt bij de oude begraafplaats: een bijzondere, verstilde plek met prachtige grafstenen. We bleven twee dagen in Alcántara. Vanuit het stadje slenterden we naar de indrukwekkende Puente de Alcántara, een brug van Romeinse oorsprong die al sinds het begin van de 2e eeuw de Taag overspant. Wel schrokken we ervan dat er naast de oude brug inmiddels een moderne brug is gebouwd; dat doet toch iets af aan de romantiek van de plek. Vlak bij de brug ligt ook het voormalige klooster Convento de San Benito.
Alcántara is voor ons een ideale plek om met de camera door de straatjes te slenteren en te fotograferen. Er hangt een stille, wat melancholieke sfeer die we er elke keer meteen herkennen: weinig drukte, warm licht op de stenen en het gevoel dat de tijd er net iets langzamer voorbijgaat. Een extra verrassing was deze keer dat de poort van de stierenvechtersarena openstond. Twee schilders waren bezig de arena spic en span te maken voor het gevecht van het komende weekend. Ik mocht foto’s maken. Hoewel ik niets met stierenvechten heb, fascineert alles eromheen me wel.
In vorige reisverslagen vind je meer informatie over Alcántara.
Valladolid
Vanuit Alcántara reden we over de landschappelijk mooie Carretera Paisajística naar Garrovillas en vandaar verder naar Valladolid. Aan het eind van de middag maakten we een eerste wandeling door de stad. Het oude centrum verraste ons met veel kerken, de enorme — opvallend onvoltooide — Catedral de Nuestra Señora de la Asunción, en natuurlijk het sfeervolle Plaza Mayor. Valladolid was begin 17e eeuw zelfs enkele jaren de hoofdstad van Spanje, en ergens voel je dat nog wel in de statige opzet van de stad. Ook de Plaza Mayor heeft iets bijzonders: het geldt als een van de eerste regelmatige rechthoekige pleinen van Spanje en stond model voor pleinen elders in het land. Buiten het centrum is er veel hoogbouw, maar ook opvallend veel groen.
De volgende morgen gingen we opnieuw naar de oude stad. De sfeer in de vroege ochtend is heel anders dan in de late namiddag. Het leuke van zo’n ochtendwandeling is dat je ziet hoe een stad langzaam op gang komt: mensen onderweg naar hun werk, winkels die opengaan en terrassen die worden klaargezet.
We begonnen onze wandeling op de Plaza Mayor en liepen via de Calle Santiago naar Plaza Zorrilla. Daar ligt ook het Campo Grande, al sinds de 18e eeuw het grote stadspark van Valladolid. Yvonne ging het park in — verboden voor onze honden — waar opvallend makke eekhoorntjes de wandelaars probeerden te verleiden voor een nootje.
Er was ook een interessante boekenmarkt, waar ik achteraf nog steeds een beetje spijt van heb dat ik er geen boek heb gekocht.
Gormaz
De weg naar het kasteel van Gormaz was spannend. Er kunnen nauwelijks twee auto’s elkaar passeren, dus een uitdaging met een camper. Maar de rit omhoog is de moeite waard, want het fort ligt indrukwekkend op een langgerekte heuvelrug boven het landschap.
Gormaz geldt als het grootste kalifaatfort van Europa. De ommuring is ongeveer 1,2 kilometer lang en de oorsprong van het fort gaat terug tot de 9e eeuw. In zijn huidige vorm werd het in de 10e eeuw uitgebouwd als een strategisch steunpunt van het kalifaat van Córdoba, aan de grens met de christelijke koninkrijken ten noorden van de Duero.
Wat vooral indruk maakt, is de enorme schaal van de vesting en de strategische ligging. Vanaf de muren heb je een weids uitzicht over de omgeving, waardoor goed voorstelbaar wordt waarom deze plek ooit zo belangrijk was.
Atienza
Van Gormaz reden we door een ruig, leeg landschap naar Atienza. Dit middeleeuwse bergdorp ligt op 1.169 meter hoogte in de provincie Guadalajara, in Castilla-La Mancha, en staat op de lijst van Los Pueblos Más Bonitos de España. Atienza ligt bovendien op een kruispunt van historische routes, waaronder die van El Cid en Don Quichot.
Al van verre zie je het dorp tegen de heuvel liggen, met daarboven de ruïne van het kasteel die het silhouet bepaalt. Atienza ademt geschiedenis. De smalle straatjes, oude huizen, pleinen met arcades en de resten van muren en poorten geven het dorp een bijna verstilde sfeer. Het is zo’n plek waar je rustig wilt rondlopen en steeds weer even stilstaat om omhoog te kijken naar het kasteel of juist uit over het Castiliaanse landschap. Juist die combinatie van ligging, geschiedenis en soberheid maakte het voor ons een bijzondere tussenstop.
Na Atienza reden we door naar Sigüenza, waar we alleen overnachtten. Het was de bedoeling om het stadje nog te verkennen, maar zover kwam het helaas niet meer. Een van onze honden was niet fit en daarom vonden we het beter om de reis af te breken. Sigüenza bewaren we dus voor een volgende reis.
Reisgidsen
- Spanje, een reisgids – Rik Zaal
- De Groene Reisgids Midden-Spanje van Michelin
- De Groene Reisgids Noord- Spanje van Michelin
- Camperreisgids Noord-Spanje van camperreisgids.nl
- Southern Portugal – Crossbill Guides
- Camperreisgids Zuid-Spanje van camperreisgids.nl
- The Rough Guide to Portugal
- De Groene Reisgids Portugal van Michelin
- Camperreisgids Portugal van camperreisgids.nl
Comments are closed.
